coaching4smart

Posts Tagged ‘temperament’

Temperamenty w pigułce – melancholik

In Codzienne wpisy o narzędziach w coachingu on 18/03/2013 at 05:00

englishman_small

Nie lubię bylejakości. Zróbmy to dobrze.

MELANCHOLIK (typ analityczny) to perfekcjonista, który lubi mieć wszystko doskonale uporządkowane i najlepszej jakości.

Melancholika zwykle charakteryzuje niemalże paranoiczna dbałość o szczegóły, stąd lubi się otaczać pięknymi przedmiotami i ma nienaganną fryzurę, postawę oraz ubranie. Są to ludzie na ogół zadbani, skupieni na tradycji i porządni. Poznać ich można po precyzyjnie wręcz ułożonej fryzurze, wypastowanych butach i spodniach wyprasowanych w kant. Prasowanie to zresztą ulubiona rozrywka melancholika. Zdarza się, że prasują nawet wewnętrzne kieszenie w sportowym stroju.

Melancholicy lubią tradycyjne kroje i stonowane kolory: czarne, szare, granatowe i ghaki. Zbyt jaskrawych ubrań nie będą nosić, ale za to kupią sobie cztery pary takich samych, gdyż tylko wtedy mogą mieć pewność, że będą perfekcyjnie wyglądać w każdej sytuacji. Wyjątek stanowią melancholicy o „artystycznej” duszy, którzy w okresie, kiedy akurat jest taka moda – ubierają się w bardziej jaskrawe stroje oraz intelektualista – melancholik, który skupiony jest na pracy naukowej tak bardzo, że nie dba o swój wygląd.

Melancholik to osoba, która uwielbia tabele, wykresy, analizy i dostrzegająca szczegóły (analityczny umysł potrafiący wykonywać dogłębne analizy) oraz rutynowe zadania. To typowy introwertyk, podobnie jak flegmatyk.

Melancholicy są porządni, poważni i zdeterminowani, a przy tym mają dobre zdolności organizacyjne. Każda decyzja melancholika musi być poprzedzona uważnym planowaniem, zebraniem materiałów i zapoznaniem się z nimi pod różnymi kątami. Przygotowanie nierzadko zabiera mu tak dużo czasu, że niewiele zostaje go na działanie.

Co ciekawe melancholik jest także osobą bardzo emocjonalną, nierzadko obdarzoną talentami artystycznymi, a wszelką krytykę odbiera bardzo osobiście.

Melancholicy nie mówią, ale przemawiają w sposób racjonalny, precyzyjny i z wyraźnie określoną przez siebie strukturą. Mówią raczej wolno, przy tym oszczędnie gestykulując. Zwykle ręce trzymają blisko ciała tak aby nie dotykać obcych osób, ani też nie wkraczać w przestrzeń innych ludzi. Cenią sobie prywatność i dlatego nie ujawniają wiele o sobie oraz nie przynoszą zwykle do pracy osobistych przedmiotów.

Najlepiej sprawdzają się w pracy, która wymaga zajmowania się szczegółami, prowadzenia notatek, robieniu wykresów, diagramów i realizacji długoterminowych celów, czyli jako księgowi, eksperci, czy analitycy finansowi. Łatwo podporządkowują się regulaminom, mają wysokie standardy i ideały. To perfekcjoniści, którzy doceniają wagę szczegółów oraz zawsze kończą rozpoczęte zadanie.

Najlepiej pracują w pojedynkę, gdyż cenią sobie ciszę. Ich biurko odzwierciedla ich temperament. Są na nim jedynie takie rzeczy, które są aktualnie niezbędne do wykonywania bieżących zadań. Wszystkie dokumenty są w teczkach i  mają precyzyjne opisy. Teczki z nieaktualnymi napisami lub lekko zużyte są wyrzucane, jak zbyt mało perfekcyjne. Takie uporządkowane systemy stosują zresztą prawie w każdej dziedzinie (np. uporządkowane i skatalogowane dane w komputerze, czy dokładnie ułożone i posegregowane ubrania w szafie).

Melancholicy lubią sporządzać listy rzeczy, które mają znaleźć się na liście zadań, spisy inwentarza oraz korzystać ze wszystkich form prawidłowej organizacji czasu i zasobów. Perfekcyjny melancholik ma znakomicie wyposażone biuro, ale także wie, gdzie i co ma. Lubi, kiedy rzeczy są na swoim miejscu. Może się zdenerwować, kiedy ktoś przestawi jego rzeczy lub zabierze np. długopis i nie położy na „swoim miejscu”. Przezornie zatem chowa swoje rzeczy do biurka lub szafy, a nawet zamyka na klucz.

Melancholik łatwo popada w przygnębienie, pesymizm, nie lubi zebrań towarzyskich, ani osób, których nie zna lub mało zna. Melancholik nie jest osobą towarzyską. Jest jednak stały w uczuciach w stosunku do osób, z którymi się zżyje. Uczucia te są głębokie i silne. Ostrożnie dobiera sobie przyjaciół, gdyż jest nieufny wobec ludzi.

Lubi używać słów/zwrotów: „właściwa perspektywa”, „wszystko na swoim miejscu”, „spotkać się z uznaniem”, „zaplanowane”, „doskonałe”, etc.

Zrozum mnie i moje potrzeby! Bądź delikatny i zaakceptuj moją wrażliwość.

W pracy melancholik jest ceniony za sumienność, wytrwałość i zorganizowanie. Łatwo podporządkowuje się narzuconej dyscyplinie. Jeśli coś robi to bardzo dobrze, albo wcale się do tego nie zabiera.

Emocjonalne potrzeby: Poczucie bezpieczeństwa, stabilność, porządek, doskonałość, przestrzeń, cisza, wrażliwość, wsparcie, interesująca rozmowa.

Kluczowe słabości:

  • Poświęca zbyt dużo czasu na przygotowania.
  • Zbyt skoncentrowany na szczegółach.
  • Nie podejmuje „pochopnych” decyzji.
  • Pamięta to, co negatywne i jest podejrzliwy w stosunku do innych.
  • Boi się, że popełni błąd, że nikt go nie rozumie oraz że będzie musiał iść na kompromis co do jakości.
  • Popada w depresję, gdy w życiu brak jest celu i porządku, nie może sprostać ustalonym przez siebie standardom, ponosi porażkę i wydaje mi się, że nikomu na nim nie zależy.
  • Nie lubi ludzi, którzy są według niego lekkomyślni, zapominają, są niezorganizowani, powierzchni, czy kręcą.
  • W sytuacjach stresowych wycofuje się, zagłębia w książkach, wielostronnie analizuje sytuację, poddaje się.

Świadomość posiadanych przez melancholika słabości pozwala mu na pracę nad sobą, w tym mi. in.:

  • Odpuszczenia sobie i nie traktowania wszystkiego tak poważnie, zwłaszcza krytyki innych oraz nie obrażania się,
  • Bycia bardziej elastycznym,
  • Czasem obniżenia standardów (co obniża ich motywację do pracy) i nie wymagania, aby inni by byli perfekcjonistami,
  • Zaufania innym ludziom i zaakceptowania ich zbyt głośnego dla melancholika sposobu bycia,
  • Delegowania zadań,
  • Podejmowania decyzji przy posiadaniu niepełnych danych i nie dokonaniu wielokrotnych weryfikacji scenariuszy,
  • Nauczenia się nie tylko kończyć zadania, ale także ich nie przekładać,
  • Czasem zrezygnowania z zadania, a nie za wszelką cenę starania się je udoskonalić,
  • Wykonania samodzielnie skomplikowanych zadań, które może podzielić na mniejsze, w myśl zasady: Jak zjeść słonia? Oczywiście po kawałku 😉

 Jak efektywnie rozmawiać z melancholikiem w trakcie sesji coachingowej?

Coach powinien być schludny i doskonały w każdym calu. Rozmowa coachingowa z melancholikiem powinna być przygotowana i przeprowadzona z precyzją, jaką wykonałby ją on sam. Należy skupić się na sprawie, konkretach i krokach milowych w dojściu do celu. Warto pamiętać, że melancholicy nie podejmą nawet drobnej decyzji zbyt szybko, stąd też warto dać mu więcej czasu na przemyślenie i rozważnie większej liczby scenariuszy oraz argumentów za i przeciw. Melancholik „ma czas”, co czasem doprowadza do szału sangwiników i choleryków, ale na pewno podejmie decyzję.

Podczas wszelkiej komunikacji z melancholikiem należy być spokojnym, cierpliwym, uważnym, unikać ostrych sformułowań, podniesionego tonu i być wytrwałym oraz zaakceptować fakt, że melancholik to osoba o pesymistycznym i negatywnym podejściu do życia, samego siebie, innych, a także codziennych spraw, jak też że może wręcz obsesyjnie zastanawiać się nad słusznością dokonanego wyboru oraz wszelkich podjętych decyzji. Choć to trudne działanie, w tym przypadku przynosi nadspodziewane efekty.

Ważne jest również dotrzymywanie słowa i unikanie wszelkiej manipulacji. Uzyskanie zaufania i szacunku melancholika (nazywanego przez niego często lojalnością) znacznie ułatwia kontakt z nim, a jego brak może być przyczynkiem nawet do zerwania wszelkich relacji, co melancholik zrobi z wielkim taktem i dołączonymi uprzejmościami. 

W trakcie sesji coachingowej melancholik zwykle siedzi niepewnie, często na obrzeżach krzesła, mówi drżącym i cichym głosem, co należy przyjąć ze zrozumieniem i akceptacją. Zwykle podskubuje coś w rękach lub obgryza paznokcie i zadziorki, chyba że ma zadbane paznokcie – wtedy ich wygląd powstrzyma melancholika przed tego rodzaju działaniami. Jego postawa jest bardziej statyczna, ma mało ożywioną mimikę i gestykulację, utrzymuje dystans, ma słaby kontakt wzrokowy.

Często ma tendencję do mówienia w sposób nawet dość przerysowany dla innych typów, np. „wiĘc”, „poproszĘ” lub „wstĘpnie”z naciskiem na „ę”. W zależności od typu melancholika może to być inna literka np. „ą”, „ń”, jak też litera na końcu wyrazu lub słowo na końcu zdania. Jest wspaniałym słuchaczem i troszczy się o innych, stąd też coach powinien ważyć słowa. W kontaktach formalny, woli słuchać niż mówić. W rozmowie stosuje pauzy, zastanawiając się nad wypowiadanymi zdaniami.

Melancholik zwykle ma wszystko z góry zaplanowane i jest dobrze zorganizowany. Nie lubi być zaskakiwany. Zawsze bierze pod uwagę sytuacje nadzwyczajne np. burzę, tornado, wypadek i wie, że może coś wypaść w ostatniej chwili, stąd też torbę wyposażoną na każdą okazję i zwykle jest przed czasem. Jeżeli się spóźni to przeprosi i zaproponuje rekompensatę za stracony czas.

Melancholik lubi promocje i zniżki, co także może go zachęcić do kontaktu z coachem. To zwykle pesymista, który jest skłonny widzieć ujemne strony życia. Długo pamięta wszystkie przykre sytuacje i w rozmowie notuje głównie zagrożenie i negatywne informacje. Jest bardzo wrażliwy na krytykę i pamiętliwy. Jego przeżycia powstają wolno, ale są głębokie. Zdarza się, że ma obniżony nastrój lub wpada w depresje, gdyż życie traktuje zbyt serio. Każde niepowodzenie zwiększa w nim poczucie mniejszej wartości i budzi niepokój, stąd też każdy swój krok w życiu starannie analizuje. Nienawidzi hałasu, gdyż wywołuje on u niego lęk. Woli się wyciszyć, stąd też praca ciszą jest dla niego znakomitym rozwiązaniem. Mniej chętnie „wchodzi” w wizualizację, podobnie jak sangwinik. Z tą jednak różnicą, że melancholik boi się tego rodzaju „eksperymentów”, chyba, że będą powiązane z analizą oraz planem działania, a sangwinik nie ma cierpliwości do tego rodzaju aktywności.

Przeżyć życie w wartościowy sposób to dla melancholika ciężkie zadanie, które musi wykonać z pełną odpowiedzialnością. Wszystko dokładnie planuje z góry. Ze względu na to, że jest bardzo drobiazgowy, lubi ciszę oraz jest przewidywalny- zwłaszcza sangwinikom, którzy uwielbiają „spontan” na dłuższą metę trudno jest im współżyć.

Melancholik uwielbia przygotowywanie strategii, planowanie, ćwiczenia, czy zdania. Przy tym dobrze, żeby był zapewniony spokój i właściwa atmosfera, a nawet wnętrze pomieszczenia sprzyjające skupieniu.

Jest zasadniczy i od innych oczekuje głównie dostosowania się do jego zasad, stąd też lubi schematy, czy użycie modeli coachingowych połączone z przewidywalnością i udzielaniem przez coacha informacji, co będzie się działo.

Na początku znajomości coach koniecznie musi zbudować relację coachingową z melancholikiem. W przeciwieństwie do sangwiników, dla których coach staje się przyjacielem w ciągu przysłowiowych 10 sekund, w przypadku tego typu temperamentu wymagany jest głębszy poziom relacji/więzi.

Melancholik potrzebuje planu i zachęty do działania. Każdy zrealizowany etap powinien być nagrodzony i zauważony przez coacha. Tego rodzaju „świętowania”  sukcesów może coach nauczyć melancholika, a ten na pewno poczuje się szczęśliwszy.

Inną umiejętnością, która przyda się melancholikowi może być skupienie się na pozytywnych słowach wypowiadanych przez ludzi i lekceważenie bezpodstawnej krytyki innych.

Warto także, żeby coach dał do zrozumienia melancholikowi, że rozumie jego potrzeby i akceptuje jego negatywny stosunek do świata oraz siebie. Coach niech nie ocenia, ani nie prosi, żeby się zastanowił nad realnością spostrzeżeń i dokonanych analiz. Zwykle możliwość rozmowy i uzewnętrznienia swoich obaw daje już dobre rezultaty. Pozwala taka rozmowa zrealizować potrzebę wrażliwości i zaakceptowania prawa melancholika do przeżywania jego własnych emocji. Często ulgę daje samo określenie i nazwanie przez melancholika jego potrzeb oraz opracowanie planu działania, który zwykle powstaje w wyniku ujawnienia przez melancholika swojego sposobu postrzegania rzeczywistości. 

Opisy pozostałych temperamentów: sangwinik, choleryk, flegmatyk.

Jeżeli chcesz się z nami skontaktować, w tym także w sprawie warsztatów i szkoleń, prosimy napisz do nas. Prosimy o kontakt mailowy także w sprawie indywidualnych sesji coachingowych.

Autorka wpisu: Małgorzata Wąsowska

Reklamy

Temperamenty w pigułce – choleryk

In Codzienne wpisy o narzędziach w coachingu on 06/03/2013 at 05:00

Dzisiaj w dużym skrócie o tym, jak rozmawiać z ludźmi o różnych temperamentach. Sądzę, że będą to bardzo cenne informacje, które mogą zostać wykorzystane w trakcie sesji coachingowej, ale także w życiu codziennym oraz np. w sprzedaży, czy zarządzaniu ludźmi.

Na początek będzie wpis o choleryku, w kolejnych tygodniach pojawią się wpisy dotyczące pozostałych temperamentów.

Zacznijmy jednak od wymownego przykład:

Razem z koleżanką, z którą prowadziłam to szkolenie, przyjechałyśmy taksówką na miejsce. Gdy taksówkarz wypisywał rachunek, do samochodu podbiegł portier i zapytał go, czy będzie wolny, bo ma on klienta, który spieszy się na lotnisko. Dostał twierdzącą odpowiedź, więc zaczął przynosić bagaże gościa, prosząc o otwarcie bagażnika. Ponieważ znajdowały się w nim nasze rzeczy, moja koleżanka zaczęła je wyjmować, siłując się z ciężkimi materiałami szkoleniowymi, laptopami etc. Po odebraniu rachunku od taksówkarza, bez pomocy portiera, który pozostawił nas samym sobie razem z bagażami, weszłyśmy do hotelu. W recepcji przedstawiając się poprosiłyśmy o wskazanie sali szkoleniowej. Jedna z trzech recepcjonistek poinformowała nas, że sala jest otwarta, a informacja o jej numerze znajduje się za filarem oddzielającym recepcję od wejścia do wind. Zdziwiłam się. To przecież ona powinna mnie o tym poinformować, nie odsyłać dalej! Idąc przez lobby z bagażami, spotkałam się wzrokiem z portierem, który posłał mi promienny uśmiech, co w odniesieniu do jego zachowania przy taksówce i braku dalszej pomocy, odebrałam jako nietakt. Dotarłyśmy do sali, która okazała się świetnie przygotowanym miejscem na szkolenie. Za chwilę pojawiła się organizatorka, pytając o nasze dotychczasowe wrażenia i dalsze życzenia. Chwaląc przygotowanie sali, nie omieszkałam opowiedzieć o wszystkich niewłaściwych − według mnie − zachowań pracowników hotelu. Oczywiście zostałam od razu przeproszona za wszelkie niedogodności i nieprofesjonalne zachowania. Na każdej przerwie pracownicy działu organizacji konferencji przychodzili do nas, sprawdzając, czy wszystko jest w porządku. Czułam się tym usatysfakcjonowana i traktowana jak ważny dla hotelu gość.

 A koleżanka wprost przeciwnie

Na tym mogłabym zakończyć opis tej historii, gdyby nie okazało się, iż całkiem inaczej widziała ją moja koleżanka. Niegrzeczne wobec nas zachowanie portiera było, według niej, jedynie troską o gościa hotelu, który spieszył się na samolot. Fakt, że nie zajął się naszymi bagażami, ani ich nie zaniósł do hotelu, nie miał większego znaczenia. Uśmiech portiera, który patrzył, jak obładowane idziemy w kierunku wind, potraktowała jako wyraz sympatii. Zgodziła się ze mną, że recepcjonistka powinna podać nam numer sali, ale uważała, że nie stało się nic takiego, by skarżyć się na personel hotelu. Przeszkadzało jej za to ciągłe zainteresowanie nami działu konferencji. Czuła się niezręcznie, zwracając na siebie uwagę tylu osób. Ta różnica między nami w widzeniu i ocenie tej samej sytuacji rodzi pytanie: jak obsługiwać tak różnych gości. Często na szkoleniach podkreśla się konieczność zindywidualizowanego podejścia do klienta. No dobrze, ale jak rozpoznać w krótkim czasie, czego on od nas oczekuje? Jak najlepiej się z nim komunikować? Jak dowiedzieć się, co będzie go stresowało i powodowało niezadowolenie?” 

Źródło: Beata Rafałowska-Hilczer, O różnych typach gości,  http://www.e-hotelarz.pl/mht/?p=3378

Galen wykorzystał koncepcję  czterech soków i stworzył na jej podstawie pierwszą typologię temperamentu.  Cztery pierwotne typy nazwał w zależności od przewagi któregoś z soków w organizmie. Najprostszy podział wskazuje na 4 główne temperamenty:

iStock_000004921955XSmall_zpsbfcd95c1

Najłatwiej jest „znaleźć wspólny język” z osobą z tej samej grupy. Praca z osobami o różnych typach temperamentów nie musi być skazana na porażkę o ile uda się rozpoznać danego typu i dostosować swoje komunikaty do sposobu, w jaki komunikuje się dany typ. Próba określenia własnego temperamentu pozwala głębokiej zrozumieć siebie, swoje postępowanie, decyzje, ale także pomaga łatwiej zrozumienie innych ludzi. Umiejętność rozumienia zachowań ludzkich może móc je praktycznie wykorzystywać we współpracy z innymi ludźmi, jak również w skutecznym motywowaniu ich do działania.

Przykłady:

  • Nie ma np. w sprzedaży „trudnych klientów”, ale są po prostu osoby z którymi konkretnej osobie trudniej się rozmawia. Zresztą większość ludzi ma problem z rozpoznaniem i pracą z ludźmi o przeciwnej do swojej cesze lub typie.
  • Rozpoznanie typu osobowości oraz dopasowanie do firmy również niesie konsekwencje. Właściwe dopasowanie może spowodować, że osoba może przynieść firmie zyski wielokrotnie większe niż koszty jej wynagrodzenia, natomiast pomyłka w procesie rekrutacji kosztuje organizację od 3 do 24 wynagrodzeń tej osoby.
  • Kierownik zarządza zespołem i traktuje wszystkich jednakowo, lider zarządza poprzez dostrzeganie różnic – podchodzi do każdego pracownika indywidualnie.

Człowiek ma określone właściwości temperamentu od momentu urodzenia, ale nie posiada jeszcze osobowości. Kształtuje się ona w działaniu oraz w interakcji człowieka ze środowiskiem społecznym.  Osobowość to przede wszystkim sposób zachowania, w którym wyraża się stosunek do świata i do samego siebie.

Zróbmy to tak, jak ja mówię. Liczy się tempo!

choleric

CHOLERYK (typ kierowniczy) to człowiek pobudliwy, bardzo energiczny i aktywny.

Jako pracownik sprawdza się szczególnie w trudnych sytuacjach (zwłaszcza np. kryzysy, reorganizacje, budowa nowej firmy, działu, walka z konkurencją, etc.),  które wymagają szybkich decyzji i podejmowania wyzwań. Zdarza się, że po wykonaniu np. reorganizacji jest zwalniany z pracy, gdyż pojawiają się skargi na jego metody działania. Tak naprawdę traci pracę głównie z powodu swojego temperamentu. Prawie idealnie pasuje do niego stare powiedzenie, że zwykle firmy zatrudniają ludzi ze względu na ich kompetencje, a zwalniają ze względu na ich osobowość.*

Choleryk to typowy pracoholik.  Najlepiej pracuje, gdy w pełni kontroluje sytuację. Sprawdza się na stanowiskach kierowniczych, w dziedzinach wymagających silnej kontroli i autorytetu.  Jest dobrym organizatorem, świetnie dostrzega praktyczne rozwiązania. Wzbudza wśród ludzi zaufanie i respekt, a także często pracuje dla potrzeb grupy. Jest szybki w działaniu, preferuje pracę, którą sam może zorganizować. Lubi przewodzić i organizować pracę innym. Gdy ktoś się z nim nie zgodzi, denerwuje się, krzyczy, staje się agresywny.

Głównym pragnieniem choleryka jest dominacja i dlatego od innych oczekuje podporządkowania się i uznania dla swojej ciężkiej pracy. Trudno mu się pogodzić z rolą podwładnego. Jest nastawiany na działania i kierowanie oraz lubi rozkazywać innym. Niestety nie jest za to ceniony przez współpracowników, głównie ze względu na swoją pracowitość, gorliwość oraz monotematyczność (skupienie na jednym zadaniu).

Po czym go rozpoznać:

  • szybko podejmuje decyzje, osądza, rozdziela pracę, a równocześnie w sposób zdecydowany rozlicza pozostałych z wykonania zadań, robiąc to bardzo naturalnie,
  • błyskawicznie ogarnia nowe zagadnienie, buduje plan w głowie (a nie na papierze) i zabiera się do działania bez oglądania się na zwierzchników, czy przełożonych oraz niezbędne zgody, jak też zatwierdzenia,
  • lubi rządzić i przewodzić, a swoich działaniach kieruje się logiką,
  • optymista,
  • uwielbia wyzwania, osiąganie celów i rozwiązywanie problemów, można na niego liczyć w trudnych sytuacjach,
  • cechuje go pewność siebie i niespokojna natura, co może przytłaczać mniej przebojowe osoby,
  • ma silną wolę i wiarę we własne siły, trudno go zniechęcić, zawsze musi postawić na swoim,
  • łatwo budzi zaufanie,
  • ekstrawertyk, który jest niecierpliwy w stosunku do ludzi, apodyktyczny, poryczy i gniewny,
  • raczej nie potrzebuje przyjaciół,
  • jest dominujący, władczy i wyraża to całą swoją postawą i sposobem gestykulowania (wysunięty w kierunku słuchaczy wskazujący palec, uderzanie pięścią w blat stołu, poniesiony głos, szybki i zdecydowany chód – głośne tupanie, długie kroki oraz wyprzedzanie pozostałych przechodniów (na podziwianie widoków nie ma czasu)),
  • jego twarz zazwyczaj wskazuje na to, że mocno się zastanawia, mało tam jest uśmiechu, raczej zaciśnięte usta i szczęki oraz zmarszczone czoło, co jest oznaką zajęcia i tempa działania,
  • nie cechuje go zbytnia dbałość o wygląd, gdyż zwykle ubiera się raczej konserwatywnie ale zgodnie z aktualnymi tendencjami w modzie. Zwykle są to ubrania dobrej jakości. Strój dla choleryka powinien być funkcjonalny i trwały, stąd też np. kobieta-choleryk najczęściej chodzi na płaskich obcasach lub w sportowym obuwiu i w spodniach (czasem nawet dresach i polarze) lub luźnej spódnicy, by móc chodzić szybko i zdecydowanie. Kolory dominujące w stroju to szary i granat. Unikają „zbędnych” ich zdaniem dodatków, falbanek, kokardek, apaszek, etc.
  • choleryk nie dba o wygląd biura, czy meble; woli korzystać raczej ze starego, dobrego i sprawdzonego wyposażenia, niż nowego o funkcjonalności, do której się przyzwyczaił,
  • spędzanie czasu w towarzystwie uważa za stratę czasu, stąd też zwykle spóźnia się na przyjęcia i pierwszy wychodzi,
  • nawet w teatrze potrafi odebrać telefon i załatwiać sprawę,  czy urządzić sobie tymczasowe biuro,
  • samorzutnie bierze na siebie zbyt wiele obowiązków, oczekując pochwał i wyrazów uwielbienia,
  • boi się okazać słabość, stąd też bywa uparty i nie zmienia zdania, ani nie mówi „przepraszam”,
  • słowa używane przez choleryka: „wielki”, „potężny”, „największy”, „najwspanialszy”, „najsilniej”,
  • nawet w czasie urlopu uwielbia współzawodnictwo i szuka możliwości zrobienia dobrego interesu,
  • uwielbia pracować, rzadko popełnia błędy i nigdy nie bierze za nie odpowiedzialności, ilekroć zrobi coś źle – udowadnia, że to nie jego wina.

Emocjonalne potrzeby:  docenianie jego starań, pochwały, okazywanie zadowolenia z jego przywództwa; lubi pracować z ludźmi, którzy pracują w podobny sposób i mają podobny pogląd na życie, ale potrafią być też ulegli.

Kluczowe słabości:

  • choleryk jest zbyt despotyczny, dominujący, autokratycznym, niewrażliwy, niecierpliwy, czym zraża do siebie innych ludzi,
  • cechuje go arogancja, nerwowość, zbytnia pewność siebie, upór,
  • popada w depresję, gdzie nie panuje nad swoim życiem, czy nie jest podziwiany, albo kiedy inni nie postępują w sposób, który jego zdaniem jest właściwy,
  • w sytuacjach stresowych więcej się uczy, pracuje, ćwiczy, krzyczy, pozbywa się tych, którzy go obrażają,
  • wskazuje na pewną słabość w kontaktach z innymi.

Świadomość posiadanych przez choleryka słabości pozwala mu na pracę nad sobą, w tym mi. in.:

  • poprzez wykształcenie umiejętności odpoczynku i relaksu,
  • kontaktów z innymi ludźmi poprzez które nauczy się większej tolerancji oraz odczuwania,
  • nauka współpracy z ludźmi nie na zasadzie: „Zrób to i to natychmiast!„, ale poprzez dawanie współpracownikom większej swobody, czynienie ich odpowiedzialnymi za wynik i obdarzanie zaufaniem oraz wykazywanie większej cierpliwości,
  • uświadomienie sobie, że nie wszyscy chcą lub są w stanie pracować tak ciężko jak choleryk,
  • uważanie na używane słowa, które mają za zadanie być środkiem komunikacji, a nie obrażania innych.

Współpracując z cholerykiem warto zdawać sobie sprawę, że atmosfera w pracy będzie konkretna, pełna szczegółów, będzie wyzwaniem i będzie nakierowana na zadania/cel. Choleryk szybko rozdziela zadania, konstruuje plan, sprowadza tematy rozmowy na właściwe tory, dając wyraźnie do zrozumienia, że jego czas jest cenny i należy zająć się sednem sprawy. Szybko też podejmuje decyzje nie bacząc na etykietę, formę, a nawet uczucia innych ludzi.

Doceń mnie!

Najlepszy sposób współdziałania z cholerykiem to nie przeszkadzać mu w wykonywanej przez niego (nawet nadprogramowej) pracy, za to wyrażać dla niego uznanie i podziw. Kiedy wpadnie w gniewny nastrój – po prostu zejść mu z drogi. Należy pamiętać, że dla choleryka wartość człowieka równoważna jest z jego produktywności. Warto go zatem informować o przebiegu swojej pracy i jej efektach, nawet bez pytania. Gdy się spóźni choleryk to znaczy, że naprawdę go coś zatrzymało. Są to ludzie, którzy nie lubią tracić czasu. Za to nie znoszą spóźnialstwa innych, stąd też bądź zawsze punktualny. Jeżeli pojawia się opóźnienie w realizacji zadania, powiadom o tym choleryka i wytłumacz mu powody przesunięcia terminu oraz zapewnij, że zrobiłeś wszystko, co do Ciebie należało. W innym przypadku będziesz uważany przez choleryka za nieproduktywnego, a może nawet lenia.

Jak efektywnie rozmawiać z cholerykiem w trakcie sesji coachingowej?

W rozmowie należy pamiętać, że zadania to dla niego wyzwanie, a ludzie, ani emocje nie stanowią dla niego tak dużej wartości jak cele, czym zraża do siebie innych ludzi. Ważne dla niego jest „tu i teraz”. Dlatego też podczas rozmowy należy skupić się na jasno określonych celach i być dobrze przygotowanym do spotkania, a sama rozmowa powinna być w miarę możliwości konkretna, krótka i sprawnie oraz rzeczowo przeprowadzona.

Choleryk zwykle nie nawiązuje relacji z coachem. Charakteryzuje go niecierpliwość i dążenie do celu. Potrafi egzekwować swoje prawa. Jeśli nie dostaje tego, co mu się należy, mówi o tym wprost i bez ogródek.

Należy pamiętać, że choleryk będzie oczekiwał efektów i to niemal od pierwszych chwil spotkania z coachem, a jeżeli uzna, że się nie pojawiają – zacznie egzekwować swoje prawa. Próba uspokojenia go i prośba o cierpliwość może skończyć się jedynie awanturą. Może nie zrozumieć, gdy usłyszy od coacha, że efektów coachingu nie można jednoznacznie zmierzyć lub, że trudno jest ocenić efekty poprawy umiejętności tzw. miękkich. Dla choleryka praca wiąże się z efektami i to wymiernymi. Coacha będzie oceniał na podstawie wyników, pozycji, materialnych oznak, czyli jego zdaniem efektywności.

Choleryk lubi być zauważony i traktowany z estymą. Chodzi z wyprostowaną sylwetką, ma zdecydowany krok, utrzymuje kontakt wzrokowy i zdecydowanie gestykuluje. Zdecydowania i pokazania pewności siebie będzie także oczekiwał też od coacha.

Jest pracoholikiem i zwykle nie potrafi odpoczywać, przez co „nakręca się” i ma zwykle problemy z kontrolowaniem emocji. To urodzony lider. Jest świetnym organizatorem, jest szybki w działaniu. Dostrzega praktyczne rozwiązania i potrafi zapanować nad całością. Tych umiejętności też oczekuje od coacha.

Jeśli choleryk ma wykonać pracę domową –  warto jest mu dostarczyć alternatywy, oczywiście odpowiednio uargumentowane, a sam dokona wyboru. Takie osoby źle się czują nie mając wyboru, ale jeśli znajdą się w sytuacji, w której mogą decydować, robią to łatwo i chętnie, kierując się logiką i rozsądkiem. Lubią wyzwania — pojawiający się problem wyzwala w nich dodatkową energię.

Błędem jest walka z cholerykiem o pozycję dominującą w rozmowie – zamiast konkretnych ustaleń, obie strony rozejdą się sfrustrowane. Gdy pojawia się problem należy zachować przede wszystkim spokój i nie dać się sprowokować do wymiany zdań. Zwykle wtedy choleryk szybko „wypstryka się” z nadmiaru energii i można kontynuować rozmowę. Choleryk nie mając przeciwnika nie będzie wchodził bowiem w dyskusję. Przeproszenie za zaistniałą sytuację i przedstawienie alternatyw do wyboru spowoduje zażegnanie konfliktu.

Lepiej jest oddać mu prowadzenie rozmowy (nie usiłuje wówczas za wszelką cenę zdominować rozmówcy, tylko rzeczywiście komunikuje się z nim) i zapytać go, co sądzi o danej sytuacji. Mocne pytania mogą być w takich przypadkach niezbędne.

To typ pobudliwy, przejawiający tendencje do ciągłego niezadowolenia i agresji.  Często żałuje słów wypowiedzianych pod wpływem emocji, więc coach nie może się obrażać, ale „wytrzymać” ciśnienie. Choleryk potrafi szybko przechodzić ze stanu spokojnego do silnych emocji. Warto zadawać mu dużo szczegółowych pytań – dzięki temu w przyszłości można będzie uniknąć nieporozumień oraz nauczyć go innych sposobów porozumiewania się (które nie „ranią”) a ponadto większej wyrozumiałości w stosunku do osób o innych temperamentach.

Choleryk często podchodzi do zagadnienia na zasadzie – nie padło pytanie, to znaczy, że sprawa jest zrozumiała i zamknięta. Rzadko ma tendencję do troski o rozmówce i dopytania, czy wszystko zrozumiał i wie, jak ma wykonać zadanie. Mówi szybko co myśli na dany temat – nie zważając, że może kogoś urazić. Kiedy sobie uświadomi swoje zachowania, bywa nieco bardziej „ludzki”. Dobry sposób na choleryka to nauczyć go pytać. Zwykle rozkazuje i dyryguje, a mało pyta. Mówi: Zrób tak i tak… i wydaje mu się, że inni wszystko zrozumieli. Jeśli zadaje pytania to oczekuje szybkich i trafnych odpowiedzi, gdy rozmowa odbiega jego zdaniem od tematu – potrafi przerwać rozmówcy.

Koniecznie należy chwalić choleryka i doceniać jego postępy. Tak rzadko jest doceniany.

W następny poniedziałek będzie wpis na blogu z ćwiczeniem specjalnie dla choleryków 😉

I na koniec zachęcam do przeczytania naszych poprzednich wpisów o celach na sesję dla osób o określonych temperamentach: Jaki temperament ma Twój Klient? oraz Cele a temperament Klienta oraz artykułu o tym, jak radzą sobie z cholerykiem sprzedawcy.

Jeżeli chcesz się z nami skontaktować, w tym także w sprawie warsztatów i szkoleń, prosimy napisz do nas. Prosimy o kontakt mailowy także w sprawie indywidualnych sesji coachingowych.

Autorka wpisu: Małgorzata Wąsowska

* Źródło: http://hrht.pl/page/show/181

Cele a temperament Klienta

In Codzienne wpisy o narzędziach w coachingu on 21/11/2012 at 05:00

Próby klasyfikacji różnych typów temperamentów podjęli m.in. Hipokrates oraz Galen.

Wyróżniali oni 4 typy: flegmatyka, choleryka, melancholika i sangwinika które opierały się na czterech specjalnych płynach występujących u ludzi, zwanych humorami. Indywidualny temperament zależał od równowagi humorów w organizmie człowieka.

W jednym z wpisów było o tym, jakie temperamenty mają Klienci coacha.

296369910013b2f149ec8c9a

A jakie cele pomogą Klientom o poszczególnych temperamentach bardziej zbilansować swoje życie?

Flegmatykom pomagają cele związane z aktywnością, przyjaźnią i kontrolą, ale też określenie długoterminowych celów życiowych na kolejne pięć, dziesięć, czy piętnaście lat.

Cholerycy powinni wybierać cele dzięki którym będą mieć poczucie odprężenia i harmonii np. poprzez planowanie regularnych przyjemnych spotkań towarzyskich.

Melancholicy powinni określać cele z podaniem „małych kroków” np. tygodniowych, miesięcznych, czy rocznych okresów i nagradzać się za wytrwałość, optymizm i kompetencje.

Sangwinikom pomagają wyznaczane precyzyjne cele oraz nagrody za ich dokończenie i wykonanie w określonym terminie. Z racji tego, że zwykli przyjmować zbyt dużo na siebie obowiązków, powinni organizować czas w ten sposób, żeby więcej czasu przeznaczyć dla siebie i na odpoczynek.

I na koniec link do opisu różnych osobowości.

Jeżeli chcesz się z nami skontaktować, w tym także w sprawie warsztatów i szkoleń, prosimy napisz do nas.

Autorka wpisu: Małgorzata Wąsowska

Jaki temperament ma Twój Klient?

In Codzienne wpisy o narzędziach w coachingu, Komunikacja międzyludzka, Wpisy naszych gości on 01/04/2012 at 05:00

Temperament to względnie stałe cechy organizmu, biologicznie uwarunkowane, ujawniające się we wczesnym dzieciństwie i ulegające powolnym zmianom pod wpływem dojrzewania i oddziaływań środowiska.

Pojęcie temperamentu zostało wprowadzone w II wieku n.e przez Galena, który podzielił ludzi na cztery typy: sangwinika, melancholika, choleryka i flegmatyka. Nazwy te funkcjonują do dnia dzisiejszego i pomimo nowych koncepcji temperamentu nie straciły na aktualności.

Sangwinik to osoba wrażliwa, stała emocjonalnie i radosna. Jej mocną stroną jest łatwość nawiązywania kontaktów i optymistyczne nastawienie do świata. W pracy chętnie podejmuje się nowych zadań, jednak z trudem kończy żmudne projekty. Woli działać niż analizować. Sangwinik to najlepszy typ Klienta i prawdopodobnie najrzadszy, ponieważ świetnie sam radzi sobie w życiu. Na sesje coachingową zostanie „zaciągnięty” przez znajomego flegmatyka lub choleryka i na pytanie coacha „Czym chciałby się Pan zająć?” powie „U mnie w sumie ok” uśmiechając się promiennie. Na kolejną sesję może już nie trafić. Wersja idealna dla Klienta Sangwinika to coach Flegmatyk, który zainspiruje Sangwinika do metodycznego działania.

Melancholika cechuje pesymizm i lękliwość. Jest nieufny w stosunku do innych i mało towarzyski. Często oddaje się fantazjom i snuciem planów „co by było gdyby”. Melancholik ma trudność z podejmowaniem decyzji, jednak kiedy ją podejmie jest jej wierny. Wytrwały w dążeniu do celu, dobrze działa pod skrzydłami osoby o silniejszym typie np. Flegmatyka. Na sesjach coachingowych z przyjemnością będzie wykonywać wizualizacje, aczkolwiek bez dobrego planu i wsparcia nie przeniesie rezultatów z sesji do życia codziennego. Coach idealny dla Melancholika to Sangwinik, który pokaże mu świat w jaśniejszych barwach.

Cechy charakterystyczne choleryka to wybuchowość i żywiołowość, które sam zazwyczaj tłumaczy „wyższą koniecznością”. Choleryk oświecony to osoba, która już wie, że łatwo ulega emocjom i świadomie kontroluje sytuacje, w których może zostać wyprowadzona z równowagi. Pozytywną stroną choleryka jest jego ukierunkowanie na działanie i cel. Choleryk to osoba, która sama angażuje się w wiele spraw. Często w zbyt wiele i wówczas brakuje jej motywacji do kontynuacji rozpoczętych projektów.Choleryk często zostaje szefem, a do coacha przychodzi z problemem, że jego pracownicy działają za wolno i bez „powera”. Innych problemów nie widzi. Coach może pomóc Cholerykowi w osiągnięcie pełnej harmonii w życiu, np. poprzez umiejętne odpuszczanie.

Flegmatyk to osoba, która zawsze na wszystko ma czas. Jest spokojny i zgodny, dla cholerycznej części świata za spokojny i za zgodny. Cierpliwość, która leży w naturze Flegmatyka, potrafi przerodzić się w zwlekanie i odkładanie spraw na potem. Flegmatyk unika konfliktów i konfrontacji, co może powodować nawarstwianie się niezałatwionych spraw. W relacjach interpersonalnych jest odbierany jako osoba dyplomatyczna i cicha. Najlepiej wykonuje prace wymagające uważności i powolnego działania. W skrajnie trudnych sytuacjach może okazać się nie do zastąpienia ponieważ gdy Melancholicy zapłaczą się na śmierć, Sangwinicy zajmą się rozmówkami towarzyskimi powtarzając w kółko „jakoś to będzie”, Cholerycy dostaną amoku, który odbierze im możliwość rozsądnego działania, on jeden zachowa spokój i zimną krew. Dla Klienta Flegmatyka najlepszy coach to Sangwinik, który go zaktywizuje lub Choleryk, który zaimponuje siłą przebicia.

Każdy z wymienionych typów ma swoje mocne i słabe strony, ich świadomość pomaga w efektywnym zarządzaniu własnym potencjałem. Należy też pamiętać, że większość ludzi to typy mieszane np. sangwinik-choleryk lub flegmatyk-melancholik.

Autorka wpisu:

Milena Sawczuk Psycholog, psychoterapeutka, były menedżer. Absolwentka Szkoły Wyższej Psychologii Społecznej oraz Podyplomowych Studiów Coachingu w Szkole Głównej Handlowej. Prowadzi konsultacje, psychoterapię i coaching dla klientów indywidualnych oraz zajęcia dla grup.

%d blogerów lubi to: